Reisverhalen van Fred en Trudie

Dag 1

Rond vieren kwamen we aan op de camping Natuurlijk Limburg in Voeren België. Het was een rit van 300 km met veel oponthoud vanwege ongelukken en werkzaamheden. We werden vriendelijk ontvangen en door verwezen naar ons mooie plekje. Caravan afkoppelen en op de mover naar de plek, nu die zei; doe het zelf maar. Gloeiende, gloeiende, wat een gehannes in die warmte. Dan maar eerst van het pad af want er moet natuurlijk altijd iemand langs en daarnaast velen ogen op je gericht die naar de toneel opvoering keken, geef ze ongelijk. Tel tot 10 en sluit eerst maar 220v aan voor de koffie en overdenken wat nu het probleem kon zijn. Accu leeg dat kon niet maar goed, dat maar controleren door het automatisch level-systeem wat ook op de accu werkt, in te schakelen. Die deed het dus, dus accu goed. Stekker aan de voorzijde van caravan er uit en wat bleek, zat niet goed in de vergrendeling. Eureka. Caravan alsnog goed geplaatst en alles op de plek. Trudie zou eten maken maar had toch geen zin en had ook genoeg gedaan. Restaurant van de camping vol dus op 2.5 km een Brasserie ‘Moeder de Gans’, op gezocht en heerlijk gegeten, Limburgs stoofpannetje en een beenham op bot mmmm. Vervolgens getankt €1,90 p/l en via een prachtige route, wat naderhand bleek het hoogste punt in de omgeving te zijn, weer terug op de camping.

Dag 2
De eerste dag in het mooie Belgische Voeren. Heerlijk geslapen na een drukke dag gisteren. Op het programma stond een bezoek aan Maastricht. Trudie had wat highlights uit gezocht, wat je wel aan haar kon overlaten. Nadat we ons hadden opgeknapt, we waren erg vroeg anders is het spits in het badhuis. Voor een camping met 80 plekken, twee wc’s voor mannen en twee douches, idemdito voor de vrouwen is dat wel iets te zuinig. Maar goed het ziet er proper uit en na het ontbijt vertrokken we met fietsen op auto richting Bemelen. Een klein plaatsje onder de rook van Maastricht. Hier parkeerden we de auto en reden op de fiets verder door het fantastische mooie heuvelland waarbij je je echt in het buitenland waant. Enorme wijngaarden, prachtig geel begroeide heuvels en een strak blauwe lucht volgden ons.

Dag 3
Na ca. 5 km zwaaide het bord Maastricht ons welkom. Een leuke route door deze prachtige stad bracht ons bij het Maastrichts museum. Eerst maar koffie met wat lekkers want dat is de eerste verdienste. Ons doel was een expositie gewijd aan het glas en keramiek wat hier honderden jaren was gefabriceerd maar in 2009 tot een eind kwam. Eerder was de fabriek al in andere handen gekomen. De Koninklijke Sphinx was hier gevestigd maar jammergenoeg niet meer. Het merk bestond nog tot 2020. De expositie toonde de geschiedenis van het glas en vervolgens keramiek in de 19e eeuw. Leuk en interessant. De vaste tentoonstelling hebben we niet bezocht. Vanhier fietsen we naar het Bonnefanten museum voor een bezoek aan de toren vanwege een mooi zicht op de stad. Dat was bij binnenkomst helaas niet meer mogelijk. Dan maar een snel rondje museum, langs de expositie ‘Bitches Brew’ waar de kunstenaars Keetje Mans, Aline Thomassen en Tanja Ritterbex hun werk tentoonstelde. Bijzondere schilderkunst echter ons toch maar niet bellen. De vaste collectie omvat een groot aantal religieuze beelden, houtsnijwerk en oude meesters uit de 16 en 17e eeuw waar onze interesse ook niet direct naar uitging. Zoals de meesten wel weten zijn we geen cultuur barbaren maar hebben wel zo onze voorkeur. Maar weer op de fiets via de prachtige St. Servaasbrug naar het centrum aan de andere kant van de Maas. Parkeerden de fietsen en gingen eerst lunchen, broodje bij Subway. Via de markt liepen we richting de Dominicanenkerk echter voordat we hier waren begaf Trudie haar slipper het. Dus eerst nieuwe slippers pffff. Geslaagd en probleem opgelost. In de voormalige Dominicanen kerk /klooster is tegenwoordig een reusachtige boekhandel is gevestigd en men zegt dat deze de mooiste van de wereld is met prachtige fresco’s en glas in lood ramen en waar de originele elementen zijn bewaard. Een lust voor het oog. Of het de mooiste is laten we maar in het midden maar bijzonder is het zeker. Alsof dit nog niet genoeg was hadden we ook kaarten à €8 voor een rondleiding in de Jezuïeten berg/groeve om 16u, zes kilometer ten zuiden van Maastricht. Dus weer op de fiets voor een wederom mooie route waarbij we ook de St. Servaasput passeerden. Voor de liefhebber hier de legende. Via een heuvelachtige route fietsten we naar de groeve toe. Het heet een groeve en geen grot omdat het door mensenhanden is uitgehouwen. Parkeerden wederom de fiets en bij de entree stond de vriendelijke gids ons al op te wachten. We waren uiteindelijk met 16 personen. Het temperatuurverschil was 18 graden, in de groeve was het 10 graden. Gelukkig een trui mee want daar hadden we tijdens een andere vakantie slechte ervaringen mee. De gids vertelde ons allerlei interessante weetjes zodat we weer een stukje wijzer zijn. In de periode 1880-1967 gebruikten de jezuïeten de groeve ter ontspanning waarbij vele kunstwerken in de vorm van steenkool tekeningen, beeldhouw- en waterwerken werden gecreëerd. De groeve heeft sinds 1998 de status van rijksmonument. Jezuïeten zijn leden van de Sociëteit van Jezus, een invloedrijke mannelijke orde binnen de rooms-katholieke kerk, in 1540 opgericht door Ignatius van Loyola. Ze staan bekend om hun strenge discipline, grote focus op onderwijs en wereldwijde missiewerk. Veel leden werden bekend als geleerde wiskundigen, astronomen en filosofen. De gids leidde ons door het donkere gangenstelsel waarbij we langs prachtige kunstwerken liepen en op een aangename wijze werden verpoost. Van het bestaan van deze groeve hebben we nooit geweten. Daarnaast was er een kapel maar ook was er en klein stukje van het Alhambra nagebouwd, en prachtige beelden uitgehouwen in de mergel, het was werkelijk waar een pareltje en wij raden zeker aan om hier eens een bezoek te brengen. De rondleiding duurde 1,5 uur en ondanks de trui waren we door koud brrrr dus ook een jas raden we aan. We fietsten via dezelfde route terug en in het centrum van Maastricht brachten we nog een bezoek aan het Sphinxkwartier, het voormalig industrieterrein. Hier ligt de bakermat van de Maastrichtse industrie. Er zijn vijftien 19e- en 20e-eeuwse fabrieksgebouwen, die in het verleden deel uitmaakten van de glas- en aardewerkfabrieken van Petrus Regout en de opvolger daarvan, Koninklijke Sphinx. Na het vertrek van de sanitairfabrikant in 2006, is het gebied getransformeerd tot een wijk met diverse bestemmingen, woon en horeca, kunst etc. Enkele hebben de status van rijksmonument. We liepen ook door de Sphinxpassage. Een 120 meter lange gang met bijna 30.000 tegels die geschiedenis vertelt van het Maastrichtse keramiek. Je wandelt dus door de geschiedenis. Rond 19u waren we thuis, alvorens we voor morgen een restaurant wilde reserveren, echter vol, dan maar voor maandag. Het avondeten was zo klaar, lekker pasta. Wat hebben we een fantastische dag beleefd. Morgen naar de Luikse markt.

Dag 4) Na een drukke dag gisteren vandaag maar iets rustiger. Een bezoek aan de Luikse markt stond op het programma. Trudie stond rond 7.00u al naast haar bed en ik niet veel later. We wilden op tijd vertrekken dus na douchen en ontbijt, wegwezen. De fietsen zaten nog op de auto dus dat scheelde. Een korte rit van een halfuurtje bracht ons in Herstal een voorstadje van Luik. Alleen de juiste afslag vinden is in België niet altijd even makkelijk ondanks de routeplanner, máár luisteren naar Trudie is ook een vak. Na een tweemaal verkeerd en 12 km omrijden kwamen we bij de Hypermarkt Carrefour en deden hier eerst wat boodschappen. Het was een enorme winkel, wel gewend in Frankrijk, maar deze was echt supergroot. Dus de stappen voor vandaag zijn alweer gezet. Nadat we de fietsen van de auto haalden stond er een ritje van ca. 12 km in het verschiet. De routeplanner bracht ons direct naar de oevers van de Maas op een prachtig fietspad welke ons helemaal naar Luik bracht. Erg afwisselend, via de oever waar grote binnenvaart schepen lagen die wellicht de Maas niet meer op konden vanwege de waterstand. Daarnaast vele schepen die een vaste woonplek vormden voor wie dat leuk vindt, wonen op een schip. Sommige schepen waren geladen met enorme boomstammen bovendien passeerden we kleine scheepswerfjes, een aantal enorme bruggen en vele fietsers die Luik wellicht ook ontdekt hadden. De Maas is hier enorm breed, dus op het oog voldoende water, daarnaast wisselden we af en toe van oever en kwamen niet direct uit bij de markt die ook aan de oever van de Maas lag maar aan de andere zijde. Dus direct over een brug die toegang gaf tot het centrum, parkeerden we de fietsen. Een enorme markt, niet eerder zo groot gezien, maar daar staat Luik om bekend. Het was inmiddels erg warm dus tussen die mensen massa benauwd. Het was een bruisend geheel met een grote diversiteit aan kramen, weliswaar veel vers producten maar ook kleding, tassen en andere zaken. Vele nationaliteiten liepen hier door elkaar heen, in hun uitbundige kleding en spraken vreemde talen waar Google maps wellicht nog moeite mee heeft. Ook de vele geuren, van gebraden kip, kruiden en daartussendoor de weeë geur van Belgische friet en bovendien het geluid van een enkele muzikant die ook een centje wil verdienen met z’n valse muziek aan die argeloze toeristen. By the way, de politie was zichtbaar aanwezig en liep met grote machinegeweren, wat indruk maakte. Het was jammer genoeg niet de markt die ons boeide maar wel de antiek markt, laat die nu nét op vrijdag zijn. Ach, wat vervelend nu. Trudie had dit niet goed gelezen dus we keken elkaar aan van; vind jij het leuk, nee dus wegwezen hier, op naar de koffie met wat lekkers. Ook dat adresje had Trudie natuurlijk, de echte Luikse wafels koop je bij Gaufrette Saperlipopette. Een prachtige boulangerie met allerlei zoetigheden maar bovenal een grote diversiteit aan wafels. Het water liep je in de mond. We namen plaats op het terrasje voor de winkel. Trudie ging kijken wat ze wilde zodat ik kon bestellen. Er stond een rij van hier tot Brussel maar als 25 minuten wachten een stief kwartiertje is in Nederland dan viel het mee. We genoten van de lekkernijen en namen een zak wafels mee die wel op de juiste plek terecht komen. Vervolgens fietsen we door naar de enorme en prachtige kathedraal, de St. Barthelomeűskerk uit de 11e eeuw die een grote geschiedenis kent. Ook stond hier een prachtig doopvont wat 900 jaar oud was en heel wat stormen had doorstaan. Trudie stak twee kaarsjes op, waarbij we even in gedachte stil stonden. Vanuit de kerk wilden we naar een uitzichtpunt op 132 m boven de stad maar dat was even te hoog gegrepen. Dan een bezoek aan het prachtige station in Luik van de beroemde architect Santiago Calatrava, ook bekend van de prachtige gebouwen in Valencia. Dit had bij mij altijd al een grote indruk achtergelaten. Mede omdat ik na de opening van dit prachtige station in het kader van de conferentie Wadfort met 100 architecten uit de hele wereld hier een bezoek bracht toentertijd vanwege mijn werk bij NSRepresentatie. Mooie herinneringen én stations blijven boeiende en indrukwekkende gebouwen. Na nogmaals een verfrissing werd het tijd om terug naar de camping te gaan welke we nu in omgekeerde volgorde deden. Bij terugkomst nog even heerlijk gezwommen, wat een heerlijke dag weer.

Dag 5) Een nieuwe dag waarbij de zon alweer langzaam naar zijn hoogste punt steeg met een snel oplopende temperatuur. Vandaag een rustdag, gezien de twee afgelopen drukke dagen. Rond 08u uit bed en lekker rustig aan gedaan. We doken om 10u het zwembad in omdat het nog erg stil was. Aansluitend douchen en opknappen. De rest van de dag weinig gedaan, gelezen en wat gepuzzeld. De middag nogmaals gezwommen en wat boodschappen in een dorp 3km van hier gedaan. Bij terugkomst was de lucht, aardig aan het betrekken en donderde het om ons heen, wat niet veel goeds voorspelde. Dus de luifel maar ingedraaid en spulletjes aan kant. Het bleek wel mee te vallen, hoop herrie en een paar losse druppels, echter het weer is tegenwoordig erg onstuimig, met deze hoge temperaturen die weer opliepen naar 38 graden pff. Om 18.30u naar een restaurant op 3 km van de camping om van mosselen te genieten. Deze moesten wellicht nog gevangen worden want we moesten 1,5 uur wachten op die schaaldieren. Bij navraag bleek dat er niet genoeg pannetjes waren, het terras zat vol dus veel vraag. Wat leuk om te vermelden, het restaurant lag precies op de grens. Maar goed, ze waren uiteindelijk overheerlijk. Terug op de camping ging het los en kwam de regen met bakken uit de hemel en donderde en bliksemde het er op los en dit gaat nog wel even duren. Morgen op naar de Achterhoek.

Dag 6) Vandaag op naar de Achterhoek waar we wellness en mini camping Stoltenborg hadden gereserveerd in Winterswijk-Meddo. We hebben een paar leuke dagen gehad op de camping die we nu verlaten. Via Venlo reden we Duitsland in richting het noorden, qua kilometers een stuk korter dan via Eindhoven. Onderweg veel oponthoud vanwege werkzaamheden. Maar goed rond 14.45u kwamen we op de camping, ‘ver’ van de bewoonde wereld aan. We werden allervriendelijkst ontvangen, wat na zo’n reis toch fijn is. We kregen een fijne plek, niet ver van het toilet gebouw en de natuurlijke zwemvijver. Toen we goed en wel stonden kwam de eigenaar een ijsje brengen, heel verrassend en vroeg of we mee wilden doen aan een table d’hôtes die ze voor de eerste keer organiseerden. Een deel van het geld wat hiermee wordt opgehaald, gaat naar een goed doel, opvangcentrum voor gewonde dieren. We hoefden daar niet over na te denken, want natuurlijk doen we donderdag mee. Hierna namen we een duik in de heerlijke vijver, waar je ook lekker kunt zitten. Het water is helder, wordt gefilterd en je hoort de kikkers om je heen kwaken, hoe leuk. Daarnaast is er een sauna en een hot-tub waar je tegen betaling gebruik van kunt maken. De masseuse is helaas op vakantie. De plekken zijn ruim en afgebakend met hoge struiken en bomen. Bovendien is er een pluk tuin waar je allerlei fruit mag plukken voor nop. Trudie had wat aardbeien geplukt mmmm. Het ziet er allemaal pico bello uit en wij waren zeer verrast. Vanavond de bbq maar aan gedaan en de rest van de avond gechild.

Dag 7

Wat een rust hier, heerlijk geslapen en wakker worden zonder enig geluid. Om 08.00 uit bed. Eerst rustig ontbeten, om vervolgens een duik te nemen in de zwemvijver. Het grote aantal goudvissen, zwart en oranje wachtte ons al op en de kikkers kwaakten er op los. Het was heerlijk en verfrissend. Hierna maar een verfrissende douche en aan de koffie. Rond het middaguur vertrokken we naar het Nationaal Onderduikmuseum in het centrum van Aalten. Eerst brood gehaald bij de bakker, voordat het op was en door naar het museum. Dit indrukwekkend museum over de Tweede Wereldoorlog vertelt het persoonlijke verhaal van onderduiken, verzet en het dagelijks leven in de grensstreek aan de hand van aangrijpende, echte levensverhalen van gewone mensen. Het hart van het museum is een authentiek pand dat tijdens de bezettingsjaren werd bewoond door de familie Kempink en hun twee jonge kinderen. Het verhaal van dit huis is uniek, terwijl op de zolder acht onderduikers verborgen zaten, hield een Duitse commandant, vanwege de centrale ligging, kantoor in de voorkamer van ditzelfde huis. De gewelfde kelder diende tijdens bombardementen als schuilplaats voor de hele buurt. Ook bezochten we de expositie het Dutch National Battalion (DNB) wat bestond uit meer dan 400 onderduikers en verzetsmensen uit heel Nederland, piloten-helpers, vrouwen, Joden, studenten, militairen, Rijksduitse deserteurs en Arbeitseinsatz-weigeraars en veel boerenzoons. Ze beschouwden het als hun ereplicht zich bij het Canadese bevrijdingsleger aan te sluiten en in de frontlinie actief mee te vechten. Het bataljon met drie compagnies werd officieel onderdeel van het Canadese leger en hielp bij de zuivering van gebieden langs de IJssel, Deventer, Apeldoorn, via Tiel en de Veluwe tot aan Amersfoort en na de oorlog onder meer bij het opruimen van mijnen. Op 12 juli 1945 werd het DNB opgeheven en verkoos een deel van het bataljon naar huis terug te keren. Anderen tekenden bij als soldaat in het Nederlandse leger en volgden een opleiding voor het ruimen van mijnen. Zo hebben vele mannen zich nog maandenlang ingezet voor de nasleep van de oorlog. Ook dat was niet zonder gevaar. Een interactief museum met mooie filmpjes en ontroerende verhalen. Na dit indrukwekkende bezoek op naar kampeerwinkel Obelink omdat we nog wat spulletjes nodig hadden en deden we nog wat boodschappen. Trudie had een heerlijke eenpansmaaltijd bereidt.

Dag 8

Een fietsdag naar Aalten. Tijdens het ontbijt werden we positief verrast door de eigenaar met een zakje warme croissantjes. Dit, omdat we gisteravond in de stank zaten van een hot tub die hout gestookt was en voor wat rook overlast zorgde. Erg attent. Na het ontbijt stapten we op de fiets. Via een prachtige binnendoor route langs mais en heidevelden, voorzover de hei in bloei stond vanwege de zon, grote veehouderijen en passeerden we een enorme fatbike die in een kermis optocht had meegereden. We stopten in het kerkdorp Vragender waar een grote Stellingmolen stond de Vier Winden, die in 1958 was gebouwd, eerder stond er een zgn. Grondzeiler. De molen heeft drie molenstenen die nog steeds in gebruik zijn, twee worden aangedreven door elektromotoren en één door de wind. We fietsten door en kwamen rond koffietijd in Aalten aan waar we stopten bij de Joodse Synagoge uit 1857. Voor de entree werden we vriendelijk ontvangen door een vrijwilliger die ons het één en ander vertelde over de geschiedenis onder het genot van een kopje koffie. Fred moest een keppeltje op wat gebruikelijk is in een Synagoge. Het is een kleine, gerestaureerde en mooi ingericht gebouw, die bijna een eeuw het centrum van Joods leven vormde in deze Achterhoekse gemeente. Het gebouw is eigendom van een stichting en wordt nog weinig gebruikt door de Joodse gemeenschap gezien er nog maar één Joodse inwoner is. Zo af en toe nog wel kleine Joodse bijeenkomsten met Joden uit de regio en daarnaast wordt het veel gebruikt voor kleine exposities en scholen die hier een educatieve rondleiding krijgen. Ook was er een indrukwekkende expositie over Sallo van Gelder uit Aalten, die in 1943 als zesjarig Joods jongetje op het Centraal Station van Amsterdam door een jonge vrouw werd gered van de deportatietrein naar kamp Westerbork. Hij overleefde de oorlog op diverse onderduikadressen in Arnhem en Aalten. Na dit bezoek bezochten we een prachtige beeldentuin van 3 particuliere kunstenaars in de tuin van Ans Bekkers. We fietsen door naar het centrum en tijd voor koffie met wat lekkers om vervolgens een wandeling te maken over de brocante markt en kinderrommel-markt die hier vandaag was. Tussendoor nog een bezoek aan de oude Helena kerk uit de 12e eeuw waar prachtige muur- en gewelfschilderingen op de muren waren te bewonderen. Deze muurschilderingen werden tijdens de reformatie met een laag witkalk afgedekt. Toen in 1973 het pleisterwerk opnieuw gewit moest worden, bleek dat onder de zes tot zeven lagen kalk bijzondere muurschilderingen schuil gingen en nu te bewonderen waren. Het werd weer tijd om langzaam terug te fietsen naar de camping en even te chillen. Om 18u hadden we een table de d’hôtes. Erg gezellig geweest en met zo’n 30 andere camping gasten genoten van een smaakvol driegangen diner wat door de eigenaar was gemaakt. Erg gelachen, leuke ervaringen uitgewisseld en ons Duits weer een beetje opgehaald. Weer een gezellige dag geweest en ca. 40 km gefietst.

Dag 9

Na een frisse nacht die we tijden niet hebben gehad, stonden we rond achten op. Alles op ons gemak, Trudie had een aantal dingen op het programma staan waarvan de eerste in Delden zat, ca 45 km rijden waar we om 12.15u waren. Auto geparkeerd en we stonden bij het museum MORE, een museum voor moderne kunst. Het was er angstig stil en na een keer om het gebouw gelopen te zijn toch nog maar eens googelen. Wat bleek het museum opent op 12 sept a.s. haar deuren, pfff niet goed gekeken. Dus plannen gewijzigd en op naar Ruurlo waar ook een MORE museum zit. Daar was wat meer leven in de brouwerij, eerst in de naastgelegen Orangerie geluncht en toen naar het prachtig kasteel waar dit museum More in is gevestigd. Vijf eeuwen lang eigendom geweest van de rijke en invloedrijke familie van Heeckeren uit deze omgeving, in 1977 verkocht aan de gemeente die het stadhuis er in vestigde en in 2012 verkocht aan de steenrijke familie Hans Melchers die het renoveerde tot museum. De vaste collectie is gewijd aan Carel Willink, met zijn prachtige schilderijen, ondermeer over zijn eerste vrouw Mathilde. Daarnaast zijn er diverse wisselende exposities, waarvan thans de prachtige expositie ‘De ouder wordende mens’ van kunstenaar Sam Drukker. Drukker portretteert de mens ontdaan van alles wat hem of haar verhult. Het menselijk lichaam wordt op zo’n prachtige en bijzondere wijze neergezet. Hij doet dit door in één keer de juiste lijnen te pakken en de goede penseelstreek neer te zetten, heel bijzonder en kunstig. Het kasteel is prachtig gerenoveerd en een detail is dat de prachtige plafonds van alle ruimtes gespiegeld zijn in de houten vloeren. Vervolgens reden we naar Winterswijk om een nieuw gasstelletje op te halen wat we hadden besteld bij BOL en bij de Jumbo konden afhalen. Tevens is in Winterswijk het museum Villa Mondriaan gevestigd, nu we er toch waren ook dit bezocht. In deze villa is Mondriaan opgegroeid wordt het verhaal vertelt over de vroege jaren en zijn ontwikkeling in de schilderkunst als vernieuwend kunstenaar. Het verhaal toont vroege werken van hem en in vergelijking met dat van zijn voorgangers, leermeesters en tijdgenoten. Daarnaast was er ruimte voor andere hedendaagse kunstenaars op zoek naar hun eigen signatuur. De hedendaagse figuratieve kunstenaar Reinout Velleman presenteerde hier zijn schilderijen in de expositie ‘Alle daagse verwondering’, mensen, ontmoetingen en situaties uit het dagelijks leven. De kunstenaar werd in 2025 bekroond met de Jong Talent Prijs voor zijn schilderij de kroegbaas. Al met al weer genoeg cultuur voor vandaag, dus op naar de camping waar we nog even heerlijk zwommen. Voor het avondeten niet moeilijk gedaan, nog een restje eenpans maaltijd van gisteren en een maaltijd salade, wie doet ons wat.

Dag 10) Een nieuwe dag met nieuwe avonturen, we stonden op rond negen. In één ruk door geslapen, dat gebeurd niet vaak maar wellicht had het lichaam dit toch nodig. Rustig ontbeten en de dag doorgesproken. Trudie had weer het e.e.a. op het programma en we leren het toch niet af om teveel dingen op een dag te doen. Wellicht zit het in ons systeem, maar goed het is altijd gezellig en we genieten volop samen. Bovendien, zoals ons motto luidt, Het is beter om terug te kijken op je leven en te kunnen zeggen; ‘Ik kan niet geloven dat ik dat gedaan heb' dan terug te kijken en te zeggen; ‘Ik wou dat ik dat gedaan had'. Wie leeft ziet veel, wie reist, ziet meer! Na deze wijze woorden te hebben geschreven vertrokken we rond 11u met de auto naar Almen waar we Museum Staal bezochten. Almen is een prachtig dorp. We werden alleraardigst ontvangen door een vrijwilliger die ons meenam in het verhaal waar dit museum voor staat waarin je het landschap, de geschiedenis en de cultuur van de Achterhoek kunt ‘proeven’. De dichter en landbouwkundige A.C.W. Staring (1767-1840) hield van deze streek en er wordt in zijn voetsporen getoond hoe mooi, veelzijdig en gastvrij de Achterhoek is. Via diverse zalen krijg je een indruk van het leven hier. In één zaal hingen schommels en keek je al schommelend naar een vier seizoenen film van het landschap, en de Staringkoepel, een prachtige theekoepel aan rivier de Berkel. Ook beelden van kasteel de Wildenborch, waar de familie Staring nog altijd woont. Ook was er een expositie ‘Kijken naar Muziek’ waarin aandacht voor de diverse bands uit de Achterhoek, denk aan Normaal, maar ook een prachtig kunstwerk van allemaal klokjes aan draden. Hier moest je onder gaan liggen en door de lucht verplaatsing botsten de klokjes tegen elkaar en gaven je een blij gevoel. Al met al weer een mooie beleving. Daarnaast bezochten we kort de kerk waar een expositie was van fotograaf Geert de Groot. Hij fotografeert veelal muzikanten en zangers in het heetst van de strijd, erg mooi en bijzonder. We reden door naar Laren naar het huis Verwolde. Een prachtig landgoed met prachtige tuinen. Er woonde één adellijke familie zes generaties lang en de laatste bewoner droeg het huis in 1976 over aan Geldersch Landschap & Kasteelen. Hiermee kwam er voorgoed een eind aan 200 jaar privé bewoning door de familie van der Borch. Het landhuis was perfect ingericht, alsof de familie er nog steeds woonde. Het deed denken aan de serie Downton Abbey. We wandelden door compleet ingerichte kamers en maakten ons een voorstelling, hoe bewoners en hun personeel hier leefden en het huishouden en landgoed beheerden. Het ademde de sfeer van vroeger uit alsof de familie en het personeel elk moment weer konden binnenstappen. Ook gingen we onder leiding van een gids naar de derde etage waar we een inkijk kregen in de slaapvertrekken en het leek of deze net waren verlaten. Vanhier reden we naar Gorssel, met als kers op de taart museum MORE Gorssel het grootste museum voor modern realisme in Europa. Het was een grote verassing want dit stond eigenlijk niet meer op het lijstje omdat we al zoveel doen. Maar goed eerst koffie met wat lekkers en toen dit prachtige museum in. De vaste collectie bestaat uit topstukken uit de twintigste eeuw tot heden, met werken van grootmeesters als Carel Willink, Pyke Koch, Jan Mankes, Charley Toorop en Dick Ket, aangevuld met wisselende tentoonstellingen. Dit keer Rowin Wen & Bobbi Essers. Twee jonge kunstenaars die je in hun balpentekeningen en olieverfschilderijen meenemen naar momenten waarop ze ontsnappen aan het alledaagse leven. Wat is dit een prachtig museum en we komen hier zeker terug.

Dag 11) De laatste dag op deze camping, morgen naar Hensbroek onder de rook van Alkmaar. Dit vanwege enkele afspraken. Vandaag een fiets dagje met een museum bezoek in Ruurlo. Het was voor de camping vandaag een zwarte dag. Van één, van de twee echtparen die de camping runnen is de vader gisteren omgekomen bij een verkeersongeval in Aalten. Wij kenden hem ook want tijdens het gezamenlijk eten van de week hielp hij in de bediening. Daarnaast had Trudie hem enkele malen gesproken in de moestuin op de camping die hij beheerde. Meneer was licht dementerend en stak een drukke weg over waarbij hij een auto over het hoofd zag en frontaal werd gegrepen, in het bijzijn van z’n vrouw en zuster die het allemaal meemaakten. Hoe triest is dat. Maar goed, om 11.30u reden we met de fietsen op de auto naar Groenlo want daar konden we de auto opladen Vandaar fietsten we via een prachtige fiets route langs de rivier de Slinge. Via kleine fietspaden met fantastische uitzichten over uitgestrekte vlaktes, enorme maisvelden, bebossing, bruggen en dan weer links en dan weer rechts langs de Slinge. We passeerden de tuinen van Annemarie van Eck, nooit van gehoord maar goed die had een open tuinen dag. Zij woont hier met haar partner 7 jaar in de middle of nowhere en heeft van een boerderij met varkensstallen een waar paradijs gemaakt, waar we even hebben rondgedoold en een aardig gesprek hadden met andere bezoekers en de eigenaar, wat was dit fantastisch. Maar ja, we moesten weer op de pedalen en kwamen rond 14u aan in Ruurlo bij het MAG museum Maastrichts Aardewerk en Glas. We werden door de eigenaars allervriendelijkst ontvangen in deze tot museum omgebouwde huiskamer, zeg maar een minimuseum. Entree €7,50, geen museum jaarkaart. De eigenaar inmiddels op leeftijd vroeg of wij een rondleiding wenste, daar zeiden we geen nee op. Hij nam ons mee en zijn vrouw reikte veelal de spullen aan uit de vitrinekasten om het ons van dichtbij te laten zien. Het verzamelen was gestart na het overlijden van zijn moeder die hem een incompleet glasservies, een glazen kan met 8 kleine glaasjes achterliet van de ontwerper Rozendaal. Dit wilde hij compleet maken en uiteindelijk werd hij van hobbyist een professionele verzamelaar met museale werken waar grote musea jaloers op zijn. Veel van wat hier staat wordt uitgeleend aan de grote museums omdat het enkelingen zijn. Hij vertelde vol enthousiasme en passie over hoe hij op nationale en internationale beurzen, kringloopwinkels en de marktplaatsen aan deze prachtige collectie komt. Er staat hier een zeer uitgebreide collectie van Maastrichts glas- en aardewerk, het glas is ontworpen door Willem Jacob Rozendaal (1899-1971) maar ook is er aardewerk van hem. Daarnaast aardewerk van de bekende kunstenaar Edmond Bellefroid, Max Verboeket (glas), Wim Visser (keramiek), Pieter Stockmans (keramiek), H.G.H. Cuypers (glas), Camille Zeguers (keramiek) en Hermanus Berserik (potloodtekening). Allemaal grote namen waarvan waarvan hier enkele stuks staan. Ook waren er twee keramieken menu kaarten ontworpen door Rozendaal voor een exclusief diner. Het was een bijzonder museum bezoek wat we niet snel vergeten. Tijd voor de lunch en weer langzaam terug naar de camping. Via een iets andere route gereden en onderweg nog een ijsje. In Groenlo nog wat boodschapjes gedaan, de auto was weer opgeladen en rond 17.30u weer op de camping. Lekker gezwommen, gegeten en de caravan voor morgen weer gereed voor vertrek. Fred had een maatje op z’n schouder, een prachtige vlinder die het wel na de zin had en daar een kwartiertje zat, hoe bijzonder. Ook kwam de eigenaresse nog een Europeesche Hoornaar laten zien die geen schade aanricht aan bijennesten, anders dan de Aziatische. Ook viel er vanavond een buitje. Op naar morgen. Dit was een fantastische camping, een pareltje onder de kleine campings, deze vier fantastische mensen weten hoe je een camping moet runnen. Wij gaan hier terug komen. Daarnaast is het een prachtige omgeving met veel bezienswaardigheden, mooie fietsroutes en leuke dorpen.

Dag 12) Op weg naar Noord Holland, voor een paar dagen Hensbroek om precies te zijn. We staan weer. Prachtige plek leuke mini camping ‘t Woelige Nest. Weet niet waar deze naam vandaan komt. Genoeg plek en niet in de zon, wel een pittig windje.

Dag 13) Een nieuwe dag, gisteren aangekomen op camping ‘t Woelige Nest in Hensbroek. Iets dichter bij huis omdat Trudie wat afspraken had in ziekenhuis. Afgelopen nacht thuis geslapen en de wasmachine laten draaien zodat alles weer schoon de caravan in kon. De camping is zeer kleinschalig, 15 plekken en staat niet vol. Het ziet er netjes uit, sanitair iets gedateerd maar schoon. Daarnaast is er geen watervulpunt op het terrein, niet anders dan bij het sanitair, maar met onze nieuwe aquaroll is dat een fluitje… We staan op een schaduwrijke plek met het oog op de vooruitzichten, veel zon en warm, maar met de huidige noordenwind is het best wel fris. Een windscherm is dan geen sinicure. Bovendien hadden we geen zin om de dichte luifel op te zetten maar was wellicht wel beter geweest, maar ook het uitzicht wil wat. Na een heerlijke nacht in ons eigen bed ging om 6.15u de wekker, en even naar ziekenhuis. Om 9.15u weer terug en ontbeten. Om 10.15u richting camping, Trudie haalde vriendin Elly op in de zorginstelling in Oterleek, waar zij woont. Heeft samen met haar man een leven lang gekampeerd dus hoe leuk al die herinneringen die weer boven komen. Ze heeft een topdag gehad. Zelf ben ik nog naar mijn zorgmaat geweest want we zijn toch in de buurt en hij was ook niet helemaal ok. Een bijzonder vakantie dagje.

Dag 14) Een rustig dagje vandaag. Op ons gemak de ochtend doorgekomen en rond 11u vertrokken naar Alkmaar. Trudie had nog een afspraak in ziekenhuis. Aansluitend naar dochter Daniëlle voor een knipbeurt en waren we uitgenodigd om daar aan te schuiven om heerlijk pasta carbonara mee te eten mmmm. Na het eten op naar de Korte Vondelstraat want op het balkon was een tribune ingericht om naar de gedeeltelijke zonsverduistering (90%) te kijken, na 27 jaar werd dat ook wel weer eens tijd. Samen met Daniëlle, Patrick en Puck genoten we van dit fenomeen en ook buurvrouw Rina schoof nog even aan. De tribune maar weer afgebroken want de volgende zon-verduistering van dit formaat is pas weer in 2081, nu dan zullen wij hem wellicht van heel dicht bij zien. De laatste twee prachtige foto’s zijn door zoonlief gemaakt. By the way in Spanje was de volledige verduistering en was het ook donker. Maar goed, dit was al een prachtige belevenis. Alles weer aan kant en weer terug naar de camping. Vanochtend de volgende camping geboekt, camping Folda in de Glind Gelderland.

Dag 15) Geen spannende dag vandaag, de zon scheen alweer volop en dat beloofde wat. Na het ontbijt op de fiets voor een rondje caravan boulevard in Heerhugowaard. We hadden toch alle tijd. Een snoepwinkel voor de caravan liefhebber en er moet altijd wat te wensen blijven. Terug naar de camping, Trudie ging nog even naar vriendin Elly en ik nog even naar mijn zorg vriend want we zijn weer even afwezig. We troffen elkaar weer thuis in Alkmaar want twee van onze kleindochters waren weer thuis van hun Kos vakantie, poepie bruin, en wilde oma en opa nog even treffen. Na dit enorme gezellig samenzijn met enthousiaste en gezellige verhalen keerden wij weer terug naar de camping in Hensbroek. Trudie maakte een nasi éénpans gerecht waar we heerlijk van smulde. Tijdens de maaltijd passeerden zo’n 40 tractoren de camping op weg naar een boerenprotest in Schermerhorn. Morgen naar de volgende camping.

Dag 16) Een reisdag vandaag van Hensbroek naar De Glind in Gelderland, tussen Barneveld en Ede. Nadat we de boel hadden opgebroken reden we op ons gemak via A7, A10 en A1 richting camping Folda. We waren vooraf al gebriefd dat we plek 12 hadden, dus aangekomen op de camping was deze snel gevonden. Grote plek in de volle zon pffff. Bij deze temperaturen niet echt fijn. Maar goed eerst de caravan op de plek luifel uit en water, veel water. Daarnaast kregen we veel bijval door de overburen die aangaven dat we niet goed stonden, we hadden de caravan iets van de zon weg gedraaid en dat kon gezien de grote van de plek. Naast de caravan, op zo’n 8m zat een tappunt voor water en ze vonden wellicht dat we daar te dichtbij stonden want iedereen moest daar water halen, nu ze liepen niet onder onze luifel door dus niet zeuren en zeker niet bij deze temperaturen. Niks van aangetrokken laten staan die handel. Toen we goed en wel stonden kwam de eigenaresse kennismaken, de caravan stond prima maar ze had een ander idee, plek 17 was vrij gekomen. Een betere plek met de avondzon met iets meer schaduw, we moesten dan wel verplaatsen. Nu dat was nog het minste en dat deden we graag. Maar eerst zijn we gaan zwemmen. Er zat een openlucht zwembad Splash de Glind op nog geen 200m van de camping wat sloot om 20.00u. Tussen 18 en 20u was het gereduceerde entree van €2.75. Wie doet je wat, áán die badkleding en duiken. Het was heerlijk, we zouden vanavond bbq’en maar er was een kiosk met friet en snacks. Gezien we de caravan nog moesten verkassen dan maar dit, morgen kan de bbq ook. Terug op de camping de boel weer opgeruimd en alles verplaatst naar de nieuwe plek. Het was eigenlijk zo gebeurd en we krijgen er handigheid in, ook in Frankrijk al een keer gedaan. Gezellige buren en een goeie plek, heerlijk.

Dag 17) Gisteren vielen de mussen van het dak en vandaag was weer een totaal andere dag die starte met regen en een koelere temperatuur. We hadden wel plannen gemaakt echter zouden om 11.00u vertrekken naar Harderwijk waar een shanty-koren evenement was. Dus een rustige ochtend. Tijdens het plaatsen van de fietsen op de auto ging het los, lekker dan. Maar goed, snel wat anders aan, want zeiknat in de auto is ook niet lekker. Volgens de weersverwachting zou het in Voorthuizen droog zijn, wat ook zo was. Auto aan de laadpaal, fietsen van de auto en klaar is Kees zou je zeggen. Nu, waar het water vandaan kwam, voor de tweede keer nat, verdorie. We besloten dan maar naar Ermelo te rijden, auto weer van de laadpaal, fietsen er op en gaan. Maar ook in Ermelo regende het behoorlijk en was er onweer, het achtervolgde ons. Genoeg van dit, we hadden er geen zin in om in Harderwijk in de regen te wandelen dan maar geen Shanty. Terug naar Voorthuizen, waar we lunchten, wat boodschappen deden en een muzikant op een soort bakfiets met instrumenten een aardig deuntje zong. Vervolgens reden we weer terug naar de camping, regen, regen, regen. Toch werd het rond 16.15u droog en besloten we naar het zwembad te gaan, waar we het bad voor ons zelf hadden en een duik namen, het zonnetje ging zelfs nog schijnen. Eenmaal weer terug, de BBQ aan en vervolgens op Pathé een filmpje gekeken ‘ The Devil Wears Prada 2”. Een dag met veel water.

Dag 18) Zondag vandaag, het was erg rustig en het zonnetje scheen volop. We zouden vandaag naar het huis Zypendaal gaan waar we om 13u een rondleiding hadden. De fietsen stonden nog op de auto, die we parkeerden bij een horeca gelegenheid juffrouw Tok op de Ginkelse Heide zo’n 15 km van onze bestemming. Hier stond het prachtige Airborne monument refererend aan Marked Garden. Door 121 Dakota’s werden 1900 Britse parachutisten gedropt, we stonden hier even bij stil. Vanhier was het ruim 15 km fietsen via prachtige fietspaden, langs uitgestrekte en oneindige vlaktes vol met paarse hei en over bospaden. We passeerden twee tunnels één met prachtige muurschilderingen en passeerden de zgn. Jeep tunnel oorspronkelijk bedoeld voor afvoer hemelwater die onder de spoordijk doorliep, maar ook diende als schuilplaats tijdens bombardementen. Op 19 september ‘44 werd de tunnel gebruikt door Britse en Poolse troepen om met jeeps en ander oorlogstuig hun kameraden te bereiken aan de andere zijde in de Wolfhezerbossen en de Bilderberg bossen. Onderweg koffie met wat lekkers genomen. Rond 12.50u kwamen we aan bij het imposante huis Zypendaal. We werden vriendelijk ontvangen in het souterrain en sloten aan bij een groep van 10 personen. De vrijwilligster nam ons mee door het prachtige pand en haar ruimtes. Het was al meer dan tweehonderd jaar, vijf generaties eigendom van de welvarende familie Brantsen. We liepen door de historische kamers en het was of deze nog steeds bewoond waren. De eetkamer met gedekte tafel, de grote salon waar feesten werden gehouden en de herenkamer brachten je terug in die tijd. De vele familieportretten, het gepoetste zilverwerk en prachtige meubels toonden de glorietijd van deze familie. Er stond zelfs één van de eerste typemachines. Op schoorsteenmantel in de herenkamer stond ‘het Mannetje van de Zyp’. Volgens de legende zou de familie uitsterven als het zeventiende-eeuwse beeldje het huis zou verlaten, en dat is gebeurd. Het is nu ook het hoofdkantoor van Geldersch Landschap en Kastelen. Na dit interessante bezoek bleven we nog even in de prachtige tuin en peuzelde onze meegebrachte krentenbollen op. We fietsten via dezelfde route terug naar de auto en reden terug naar de camping. Onderweg nog bramen geplukt en passeerden nog 22 borden waarop op beide zijden 44 verzetsmensen waren afgebeeld. Snel omkleden en op naar zwembad om onze baantjes te trekken. We aten vandaag sperzieboontjes, aardappelen en vis. Vervolgens een rondje over deze mooi aangelegde camping. Met groenten tuin, kippen, paarden, blote voeten pad, leuke doe tuin etc. De rest van de avond rustig doorgebracht.

Dag 19) Na een periode met veel zon kwam hier afgelopen nacht een eind aan. Veel water viel er naar beneden en rond acht stopte het. We zouden vandaag op de fiets naar Barneveld gaan, hadden alle tijd dus rustig aan. Nadat we de caravan een kleine binnenbeurt hadden gegeven stapten we rond 13.30u op de fiets. Het was bewolkt maar vooralsnog geen regen. Na een korte rit van 8 km waren we in Barneveld en fietsen door naar het Pluimvee Museum. Hier kwam je op een boeiende en interactieve manier alles te weten over de kip en het ei. Na binnenkomst liepen we direct door naar het oude veiling lokaal. We kregen een interessant verhaal te horen over de geschiedenis en het ontstaan van pluimvee industrie hier. Uitleg over witte en bruine eieren, er ging een wereld voor ons open. Kippen met een rood oorlelletje leggen bruine eieren en wit lelletje witte eieren. Op het ei staan codes, die aangeven, op welke wijze de kip in welke omgeving een ei heeft gelegd, dus bio, scharrel of vrije uitloop, daarnaast een landcode, een afkomst code dus, waar bij welke boer ze vandaan komen en zelfs een stalnummer bij welke stal bij die betreffende boer. Als er dus problemen zijn is in korte tijd terug te leiden, waar het ei vandaan komt. Vervolgens ging de veiling van start. We zaten met een groot gezelschap in de zaal én door met een druk op de knop de veilingklok zelf op het juiste moment stil te zetten, werd je eigenaar van een leuk aandenken, een doosje Barneveldse eieren of een flesje advocaat waar je de prijs voor betaalde die op de klok werd vermeldt. Hierna maakten we een reis door de tijd van de Nederlandse pluimveehouderij. Van broedmachines met echte kuikens die uit het ei kruipen, sorteermachines, kippen kunst, films en interactieve beeldschermen etc. liepen we langs kippenhokken met vele soorten en verschillende kippen rassen🐓 Leuk en leerzaam, eerder niet wetende dat er zoveel over de kip is te vertellen. Tijd voor koffie met een Barneveldse sprits en weer op de pedalen. We fietsten nog naar het centrum waar we een kort rondje liepen en bij Kippie een heerlijke avondmaaltijd meenamen. Onderweg fietsten we langs een boerderij waar Walibi’s rondhuppelde wat leuk was om te zien en kochten we nog verse eieren en advocaat. Verder de avond rustig doorgebracht, niet gezwommen maar één keertje overslaan is niet erg.

Dag 20) Wederom een nacht met veel neerslag wat tot ver in de ochtend los naar beneden viel. We hadden rond 14u afgesproken in Veenendaal bij onze (schoon)zus en haar dochter, onze nicht, die met haar twee kinderen over is uit Frankrijk. We konden dus de ochtend op ons gemak doorkomen. Rond 11.30u op de pedalen voor een ritje van 16km. Onderweg nog twee miezer buitjes en voor de rest droog. We passeerden een prachtige Stellingmolen die op het eind van de oorlog diende als uitkijkpost voor de geallieerden. Ook passeerden we op deze leuke en rustige fietsroute veel kastjes waar je een gratis bijbel kon scoren, om deze op een verder gelegen uutrust bankje te kunnen lezen. Daar hadden we geen tijd voor. In Veenendaal genoten we van de lunch en om 14u waren we op onze bestemming. We hadden een hele gezellige middag samen en om 17u gingen we met z’n zessen pannenkoeken eten bij Pannenkoekenrestaurant De Bijenmarkt Erg lekker en gezellig, vanhier fietsten wij weer terug naar de camping en hadden verder een rustige avond.

Dag 21) Zachtjes tikte de regen op het caravandak. Veel regen maar dat deerde ons niet. We zouden gezien het weer vandaag toch niet fietsen en er zijn genoeg andere dingen te doen waarvoor je niet in de regen hoeft te lopen. We vertrekken na 12u, het regende nog steeds en we reden met de auto naar Barneveld, bezochten drie prachtige en goed gesorteerde kringloopwinkels, bij één hadden ze zelfs een uitgebreide collectie peper en zoutstelletjes. Wel hielden de hand op de portemonnee. We lunchten bij de Rozerie, een brasserie&bakker die deels werkte met personeel die een afstand hadden tot de arbeidsmarkt, zeg maar een soort brownies en downies. Allemaal heel vriendelijk en gastvrij. We bezochten aansluitend het museum Nairac, een soort stedelijk museum vernoemd naar een oud burgemeester van Barneveld uit de 19e eeuw, gepassioneerd amateurarcheoloog. Buiten dat het een archeologisch museum is, werden hier ook verhalen verteld over Barneveld, de Molukse gemeenschap, de biergeschiedenis en over Jan van Schaffelaar wie kent z’n geschiedenis niet. Leerzaam en interessant museum. Nadat we nog wat boodschappen deden terug naar de camping, koffie en op naar het zwembad waar we onze rondjes weer zwommen. We aten andijvie schotel en hadden een wederom een heerlijke rustige avond.

Dag 22) Opstaan met de zon is ultiem maar dat veranderde in de loop van de ochtend. Omdat we morgen naar huis gaan en de caravan hier blijft troffen we maar wat voorbereidingen. De luifel ingedraaid want die was droog en een aantal zaken opgeruimd, vervolgens ging het hier los. Het viel lekker los naar beneden. Een boek lezen was op dat moment ultiem maar ook enkele afleveringen van B&B vol liefde kijken, want je moet natuurlijk wel bij blijven. In de loop van de middag werd het droog en zijn we een rondje gaan fietsen in de omgeving. Het zwembad was vanwege het onweer gesloten dus geen rondjes plonsen. Bij terugkomst van de fietstocht, koffie gedronken en aansluitend de caravan verplaatst want die kon niet op deze plek blijven staan. We komen hier volgende week weer terug en besluiten dan welke windrichting we op gaan we hebben nog een paar weken. Het verplaatsen zouden we morgenochtend doen maar omdat het nog droog was leek dat ons verstandiger en de voorspellingen beloven niet veel goeds. Trudie had lekker kip Siam gemaakt waar we heerlijk van smulden. Alles weer op de plek en toen werd het aarde donker en om ons heen onweerde het lekker maar hier bleef het, op wat druppels na, droog.

Dag 23) Vanwege afspraken gaan we een aantal dagen naar huis. De caravan blijft leeg achter op de camping in De Glind, want onze reis is nog niet af, zoals we zeggen waarheen! we zien wel en we hebben de tijd aan onszelf.
We hebben de knoop nog niet doorgehakt maar gezien het weer wordt het wel het zuiden, we hebben die hut en we genieten er volop van. Dus een paar dagen wordt jullie geduld op de proef gesteld en is het wachten op nieuws van ons. Erg leuk dat jullie ons allemaal volgen. Tot snel weer.

Dag 24 -- 28 augustus

Na een weekje thuis, vanwege enkele afspraken, vandaag weer vertrokken naar De Glind. Eerst vanochtend de 80ste verjaardag gevierd met gebak en koffie van zorg-vriend Constant en tussen de middag samen met hem en Trudie vis gegeten in IJmuiden. Rond vieren vertrokken we, met onderweg veel regen maar eenmaal op de camping was het droog. De caravan stond keurig op ons te wachten alsof tie wilde zeggen, dat werd wel weer eens tijd ook. Morgen gaan we op weg naar Nantes in Frankrijk 🇫🇷 hier is het vooralsnog de komende tijd nog goed weer. Duimen dus maar. We doen het in etappes dus rustig aan.

Dag 25) Vanochtend op tijd uit bed, Trudie stond om 7u onder de douche en ik volgde 45 min later. De caravan was al grotendeels vertrek klaar. By the way, we stonden op met de zon wat altijd fijn is. Rond 10u vertrokken we richting België. Het was tot Antwerpen redelijk rustig op de snelweg wat prettig was. Een plaspauze en in Hoogstraten tanken waren de eerste twee stops. Getankt voor €1,84 is nog leuk toch? Rond Antwerpen was het zoals gewoonlijk erg druk en er was een ongeval gebeurd dus een km of vijf fileleed. Dan is het toch fijn dat we automaat rijden. Trudie had belegde broodjes gemaakt dus ook die nog even lekker opgepeuzeld. Onderweg veel regen gehad en bij aankomst op de camping Municipal Plouvain begon het op te klaren. Een aardige conciërge ontving ons, ja zo heet dat hier op deze gemeente camping Plouvain en wees ons een grote plek dicht bij het sanitair. Niet wetende dat we later aan de rand van het zwembad stonden. Maar goed het sanitair is overjarig maar schoon, wat fijn is. Caravan op de plek, koffie en wat boodschappen doen bij de hyper marche. Er is hier niet veel te beleven en op straat zie je helemaal geen mens. Trudie had een restaurant gevonden echter bij aankomst bleek dat niet meer te bestaan, lekker zeg. Ook moesten we nog tanken want we vertrekken altijd met een volle tank, de auto rijdt 70 km elektrisch maar dat bewaren we voor korte stukjes en met de caravan is het lang geen 70 km. Een tankstation vinden in deze omgeving was ook niet makkelijk. Op een bord stond Carrefour tank 3 min tout droite. Dus rechtdoor, rechtdoor en rechtdoor, maar een tankstation vonden we niet, die zal wel naast dat gesloten restaurant liggen en ook niet meer bestaan, wel genoten we van de mooie regionale omgeving. Ach alles heeft een positieve kant. Dan maar keren en naar Arras zo’n 15 km terug. De tank weer vol en op een pleintje waar we langsreden stond een Friterie. Geen zin meer om een eettent te zoeken dus dan maar een frietje met wat erbij. Nu twee friet en snacks dan weet je in Nederland wel ongeveer wat je krijgt. Hier was een grote friet een kilo patat dat werd uitgeschept in twee kleine bakjes op een vel papier en ze donderen gewoon zo’n hele aluminium bak leeg, slaan het vel papier dicht, het enige wat ontbreekt is de strik. Bij terugkomst op de camping hadden we een wolkbreuk, we hadden koud de caravandeur gesloten toen het water met bakken naar beneden kwam. Dus heerlijk onze frietjes op eten, maar dat was een tegenvaller. Allereerst was het enorm veel en de patat was niet te ‘vreten’ slap en enorm vet. Die is, op een paar proef frietjes na, zo de kliko in gegaan bah en zonde. Het regende zo’n 15 minuten stevig door en toen het droog werd stonden we dus met de caravan aan een openlucht zwembad, ik stelde voor om nog een rondje te zwemmen maar Trudie vond dat niet zo’n goed idee. Morgen weer 350 km verder.

Dag 26) Een reisdag vandaag, 336 km. Weer op tijd uit bed na een goede nachtrust. Het zwembad was weer leeg gelopen dus geen frisse duik, dan maar douchen. Het sanitair ziet er allemaal wat achterhaald uit maar is verder prima, netjes in de verf en schoon. De douche had in plaats van een drukknop een trekkoord net of je de wc doortrekt 😜en de kop zat in de lucht dus een soort stortdouche, trek maar aan het touwtje en….je lijf wordt schoon. Een minuut water en dan weer koordje trek, prima en heerlijk warm. Ontbeten en klaar voor vertrek. Tijdens het inruimen van de caravan, de stoelen etc, viel Trudie van de opstap af. Deze stond in het grind niet stabiel genoeg. Ik stond er naast en keek er na, maar kon haar net niet opvangen. Op wat nare schaafwonden na en wat pijn liep het vooralsnog met een sisser af. Gelukkig niets gebroken. Om 10 uur reden we via de A1 en A29 naar de eerste koffie stop net voorbij Amiens. Het was droog, niet fris en er scheen een flauw zonnetje. Na de bak koffie vervolgden we de reis en deden de volgende stop ter hoogte van Rouen, lunchen, tanken en de benen strekken. We hebben het erg naar onze zin en het is een prachtige omgeving. De ACSI municipaal camping Le Pressoir ligt in het kleine stadje Gacé, twee kilometer van de A28. Je rijdt er zo op af, met een klein stukje door het centrum. Bij aankomst, rond 16.30u, stond de slagboom open. Er is vanaf eind augustus geen receptie meer en er staat er een betaalunit waar je kunt afrekenen. Tekst, zelfs in Nederlands. Kosten €15 all in, waar vind je dit nog. De camping ziet er prima en verzorgt uit, grote plaatsen met afscherming door lage heggen en hoge bomen. Het sanitair gebouw is verouderd maar schoon en het werkt verder prima. Eenmaal gesetteld, hoorden we geluid in de omgeving wat een soort evenement moest zijn. Even gegoogeld en ja, vandaag was de jaarlijkse Comice Agicole du Pays d’auge. Een traditioneel landbouw feestevenement wat onze nieuwsgierigheid wekte, dus op naar het feest terrein. Bij aankomst, het was inmiddels half zes, liep het op z’n eind. Het was een enorm veld met marktkramen, horeca, koeien en paarden en enorme landbouw voertuigen. Er waren dus wedstrijden en presentaties van koeien en paarden geweest en een tentoonstelling van voorgenoemde voertuigen. We maakten toch nog een rondje over het veld langs de vele koeienrassen en prachtige paarden en stonden perplex van de grote voertuigen. Alle beesten gingen mee in speciale wagens, sommige hadden geen zin maar daar wisten de boeren wel raad mee. Erg leuk om te zien alleen jammer dat we te laat waren. Terug op de camping was het etenstijd tijd. We hadden gisteren bij de traiteur quiche lorraine gekocht en een pasta salade. Dat was smikkelen en smullen. De rest van de avond heerlijk gechild.

Dag 27) De derde reisdag met 295 km voor de boeg. Om 07u wakker en maar gaan douchen. Een heerlijke warme douche dus dat was lekker. Na het douchen kwam de schoonmaakster die vroeg om onze nota uit de automaat. Laat ik die nu weer ergens opgeborgen hebben pfff. Gloeiende, gloeiende, maar goed eindelijk gevonden en het was de bedoeling om deze achter het voorraam van de auto te plaatsen dan hoefde ze niet te vragen of we betaald hadden. Dat hadden we niet begrepen, ook weer opgelost. Om 10u vertrokken we, even tanken en op naar de tolweg A28 die dichtbij lag. Een voorspoedige reis met wederom twee stops onderweg, voor koffie en lunch. Het was niet druk en de zon was onze vriend vandaag. De laatste 50 km reden we binnendoor wat voor mij de chauffeur wel prettig was omdat de tolweg erg eentonig rijden is. Rond 14.30u waren we op camping, La Pindiere in Héric die we voor zes dagen hadden gereserveerd. De vriendelijk eigenaresse wees ons een plek aan maar we mochten ook nog op andere plekken staan i.o.m. eigenaresse die erg vriendelijk was. Dus zochten we een andere schaduwrijke plek uit, vlakbij sanitair en zwembad. Het seizoen loopt af want er is geen drukte meer, laat staan kinderen. Het is een ACSI camping maar ziet er wat rommelig uit. Sanitair is top, mooi gebouw, schoon en netjes. Plaatsen zijn supergroot en daarnaast bestaat de camping voor 60% uit mooie huur chalets, wat Pipo wagens en wellicht een paar voor permanente bewoning. Wat jammer is, alles is door en droog wat ook geen leuke aanblik is. Snel de boel installeren en we werden op afstand gadegeslagen door een zwarte geit die hier los liep en op haar gemak rondbanjerde en overal een bezoekje bracht, weer eens wat anders dan kippen. Maar goed, nadat we ons hadden geïnstalleerd op naar de Super U voor wat boodschappen. We deden vanavond kaasfondue van onze enige echte Alkmaarse Veronique, om je vingers bij af te likken. De vermoeidheid sloeg toe dus op tijd onder de “wol” en op naar een nieuwe zonnige dag, afgesproken dat we niets gaan doen.

Dag 28) Opstaan met de zon hoe fijn is dat en daarom gingen we deze kant uit. Het weer is veranderlijk maar blijft hier vooralsnog stabiel. Op ons dooie akkertje ontbeten en om 10u naar het overdekte zwembad. Wel was de entree-douche fris maar dan is de verrassing dat het zwembad verwarmd was, heeeeerlijk. Nadat we onze rondjes hadden gezwommen op naar het douche gebouw om ons op te knappen en vervolgens heerlijk relaxed met een boek achterover in het zonnetje te chillen. Voor de lunch had Trudie een overheerlijke soep gemaakt. Na de lunch op de fiets naar de Boulangerie in Héric voor brood, een bezoekje aan de kerk en een klein rondje door het centrum wat niet boeiend laat staan sfeervol was. Via een aardige fietsroute terug naar de camping voor koffie. Na de koffie op voor nog een paar zwemrondjes en aansluitend de BBQ aan. Morgen een dagje Nantes.

Dag 29) Op tijd uit de veren want vandaag stond de prachtige stad Nantes op het programma. We hadden een aantal dag gepland want Nantes is normaal al één groot openlucht museum maar nu aangevuld met de expositie die door de stad loopt, genaamd Le Voyage à Nantes. Deze route betreft een kunstroute waarbij je middels een groene lijn geleid wordt langs alle kunstwerken, monumenten en bijzondere plekken, lopend of fietsend. Nadat we ons hadden opgeknapt reden we met de fietsen op de auto naar een buitenwijk met een enorm winkelcentrum waar we de auto parkeerden, zo’n 25 km van de camping. Fietsen eraf en op naar de VVV zo’n 7 km om de papieren route op te halen. Toen we weg fietsen viel ons op dat de fietspaden gescheiden lagen van de hoofdweg en goed stonden aangegeven. We dachten, dat zal wel in de buitenwijken zijn omdat die over het algemeen redelijk nieuw zijn. Maar niets van dat, het is volgens de geschriften de meest vriendelijke fietsstad van Frankrijk en daarnaast zijn de automobilisten respectvol tov. fietsers. Wij spreken inmiddels uit ervaring, alle fietspaden zijn prima aangegeven, je kunt de fietsen makkelijk stallen en er zijn veel overdekte fiets parkeer voorzieningen en voor alles was een veilige oplossing bedacht. Daar kunnen we in Nederland nog wel wat van leren. Nadat we de route bij de VVV hadden gehaald zie je direct de groene lijn op de voetpaden/fietspaden lopen en betreft het een afstand van 21 km. We hadden afgesproken dat we vandaag een deel van de route namen. We zijn hier nog een aantal dagen dus dat komt goed. Als eerste bezochten we het Kasteel van de Hertogen van Bretagne, een indrukwekkend bouwwerk. Je maakt een wandeling over de muren met een prachtige uitzicht op de stad, vervolgens door naar de Kathedraal Saint Pierre et Saint Paul die nog volop in restauratie was. Het is wel een vreemd gezicht die groene lijn, maar is een prima leidraad maar ook was deze soms iets minder goed te zien, wellicht was de verf op en was de Action in de buurt gezien de kwaliteit van de verf. Tijd voor koffie, het plan was het eiland île de Nantes. Dit is een eiland van ca 4 km lang wat ligt in de Loire. In de 19e eeuw tot ca 1948 waren hier industrie en-havenactiviteiten gevestigd. Inmiddels volgebouwd met appartementen complexen en prachtig architectuur, waar je via de groen lijn dus langs fietst. (Denk hier bv. aan het NDSM terrein in Amsterdam). Dus op de pedalen, voor de lunch kochten we bij een boulangerie heerlijk belegde broodjes en n salade die we later oppeuzelden. Onderweg kwamen we een jungle interieur tegen, een stuk grond wat diende als een soort binnentuin van winkels, kaal was en de bewoners er in twee jaar tijd een soort jungleachige tuin hadden gecreëerd. Onderweg kwamen we nog een aantal bijzondere beelden tegen en op het eiland bezochten we een expositie in een prachtig pand Ateliers et Chanterie de Nantes, over de geschiedenis van deze omgeving. Het enige wat nog herinnerde aan het industriële tijdperk waren twee enorme kranen en een aantal oude scheepshellingen. We keken onze ogen uit, zeker toen we Les Machines de l’île bezochten. Een aantal bijzondere machines gemaakt op basis van de verhalen van Jules Verne. Als eerste het Carrousel des Mondes, een enorme draaimolen op drie niveaus waar bewegende zeedieren ronddraaide en waarin je in een aantal kon plaatsnemen. Daarnaast een enorme olifant van hout en staal, 21x8x12m die rondloopt en ca. 50 mensen kan meenemen. Hij fladdert met z’n oren, maakt olifant geluiden en spuit water, hoe bijzonder en indrukwekkend. Nadat we een verfrissing hadden genomen fietsen we over de prachtige fietspaden weer terug naar de auto zo’n 12 km en was het inmiddels 17u. Wat een prachtige en indrukwekkende dag hebben we gehad in deze bijzondere museale stad waar we deze week zeker nogmaals terugkomen.

Dag 30
Een stralende dag met een strakblauwe hemel, wat is het hier fijn. Er stond een fietstocht op het programma een rondje van 50 km. Rond 10u vertrokken we vanaf de camping en fietsten via een rustige weg richting het kanaal Nantes - Brest. In La Chevallerais haalden we bij een boulangerie broodjes voor onderweg. Hier starte ook ons fietspad om langs het kanaal naar het stadje Blain te rijden. Een prachtig fietspad wat het kanaal volgt. Onderweg veel watervogels, zelfs een ijsvogeltje met z’n mooie blauwe kleuren, prachtig groen ook op het water, bruggen en sluizen. Bij één van de sluizen bleven we wachten op een scheepje wat geschut moest worden. Het paste er qua breedte en lengte net aan in. Deze schepen zijn speciaal gemaakt voor deze route en kanalen. De kapitein voer het schip zonder zelfs maar de kant te raken de sluis in. Wat leuk om mee te maken. Door naar Blain, een regio stadje wat kraak nog smaak had. Het haventje met sluis was wel aardig maar dat was het dan ook. We namen koffie op een terras maar dat was niet te hachelen. Dus maar weer door. We vervolgden de fietstocht weer langs het kanaal en zochten een bankje om onze broodjes op te peuzelen. Bij een iets grotere sluis was aan de waterkant een steiger met een bankje, die was voor ons. Een heerlijk plekkie waar we genoten van de rust en ons brood. We hadden inmiddels zo’n 20km langs het water gefietst en moesten er nog 28 doen waarvan zo’n 8km nog langs het kanaal. Uiteindelijk verlieten we het water en fietsen het binnenland in, via verharde en een aantal onverharde wegen wat wel afzien was. Op zo’n 8 km voor de finish brak Trudie haar plastic voorspatbord in tweeën. Gloeiende, gloeiende. Maar goed altijd gereedschap mee en het geheel los gemaakt, herstel kwam later wel. Goed dat we inmiddels nieuwe fietsen hebben gekocht. Die Gazelle dacht ook, ik krijg je wel. Zonder verdere problemen door gefietst en we kwamen rond 16u op de camping terug. Na de koffie, pleegde ik een nood reparatie aan de fiets zodat het spatbord weer op z’n plaats zit. Vervolgens een duik in het zwembad en de avondmaaltijd bestond uit witlof schotel en een rumpsteak, mmmm. Morgen nieuwe avonturen.

Dag 31) Misschien jaloersmakend maar vandaag scheen de zon weer volop. Wederom een dagje Nantes, het ander deel van de groene kunst route rijden. Vertrokken om 10u en wederom de auto op groot parkeerterrein geparkeerd en de 6km naar Nantes op de fiets. Het stuk wat we vandaag fietsten was door het centrum ook weer startend bij de VVV. We beschrijven niet de hele route die zo’n 15 km bedroeg, maar geven een kort overzicht, de foto’s geven de beeld informatie. We fietsten door smalle steegjes en straatjes langs prachtige architectonische hoogstandjes, waaronder Hall de Madeleine het oude postkantoor wat volledig is her-ontworpen met een nieuw interieur en prachtig dak, het mooie centrale park Jardin des Plantes met prachtige beelden en een Orangerie, diverse mooie beelden in het centrum, de oude Basiliek Saint Nicolas, het nieuwe station, straatkunst, beschilderde trams etc. Maar ook de voormalige LU fabriek wie kent het merk niet van koekjes en biscuit. Opgericht in Nantes in 1846 door monsieur (L)evevre en madame (U)tile. Inmiddels eigendom van een groot Amerikaans bedrijf met LU fabrieken over de hele wereld. Het LU gebouw is thans een cultureel centrum. Er was zelfs een HEMA in het centrum, nog even gevraagd of ze ook worst verkochten, nee dus, wel stokbrood. De route bracht ons ook op de centrale begraafplaats Cimetière de la Bouteillerie. De reden hiervoor was dat de begraafplaatsen indrukwekkende 19e-eeuwse architectuur herbergen en er beroemde Franse architecten en kunstenaars begraven liggen, hoe bizar ook, we fietsten tussen de lange rijen graven door. Niet eerder hadden we dit met de fiets gedaan. Ook brachten we een bezoek aan Passage Pommeraye, een 19e eeuwse winkelgalerij met 3 etages winkeltjes met een grote diversiteit aan prachtige artikelen. Het werd tijd inmiddels 17.30u om weer eens terug te fietsen naar de auto. Wat hebben we een prachtige indrukwekkende, gezellige maar ook vermoeiende dag gehad. Veel gefietst, tussen door koffie en lunch maar geen moment spijt van. Zondag gaan we nogmaals maar dan om een aantal musea te bezoeken.

Dag 32) Na een aantal drukke dagen met veel indrukken en wat inspanning, vandaag helemaal niets wellicht wat saai voor het reisverhaal maar heerlijk om wat bij te tanken. Iets uitgeslapen en vervolgens onze oudste kleindochter toegezongen die vandaag 17 jaar is geworden. Verder heerlijk gelezen, een volgende camping uitgezocht, lekker gezwommen, een was gedraaid en verder gechild. Het weer is prima, strak blauwe lucht en 28 graden. De ochtenden zijn weliswaar fris maar dat is snel voorbij. We hebben op deze camping twee nachten bijgeboekt omdat we morgen nogmaals naar Nantes gaan voor 2x een museum bezoek. Dinsdag vertrekken we naar de volgende camping, Sandaya Domaine Le Midi op het eiland Ile de Noirmoutier zo’n 100 km hiervandaan aan de westkust, aan het strand 🏖️. Leuk eiland om te fietsen en de kust lokte. Vanavond pizza gegeten, van een plaatselijke pizzeria.

Dag 33) Er komt maar geen eind aan het mooie weer, vandaag weer een warme dag met temperaturen tot 35 graden. Wel een beetje oppassen met Trudie maar vooralsnog gaat het goed. De afgelopen nacht was wat onstuimig, in een chalet een meter of 50 bij ons vandaan, zaten zes Franse jonge dames die een nachtje weg waren en het er van namen. Zaten heerlijk op de veranda te ‘geiten’ en dat klinkt behoorlijk door op een doodstille camping. Maar goed, we zijn allemaal jong geweest maar volgens de camping eigenaresse geen excuus, 23 uur stil op de camping dat is regel. Er is in dit seizoen geen bewaking of staf aanwezig tijdens de nacht dus wie controleert. Ik, Fred, kon slecht in slaap komen echter niet door de overlast maar toch irriteerde het. Dat ging zo door tot 3u en ik had me tot deze tijd nog ingehouden, echter toen gingen ze luidruchtig over de camping zwalken en vond ik het genoeg. Toen ze voorbij onze caravan kwamen dook ik uit bed, brak bijna m’n nek maar kookte en heb ik ze op een niet onverstaanbare wijze in het Engels duidelijk gemaakt dat ze op een camping waren en niet in de discotheek en naar hun nest moesten gaan, anders zwaaide er wat. In wat voor taal je ook spreekt al is het chinees, de boodschap kwam duidelijk over en denk dat de hele camping inmiddels wakker was door mijn stem. Maar we hebben ze niet meer gehoord. Vervolgens viel ik in slaap. Wel weer om 8u wakker. Na het ontbijt vertrokken we voor de derde keer naar Nantes met wederom de fietsen op de auto. Als eerste bezochten we het prachtige Kunstmuseum Musée d’Art. Een prachtig gebouw met een schilderij collectie van 13000 stukken waarvan er 900 vertoond worden. Het museum geeft een overzicht van de belangrijkste Franse en Europese kunststromingen van de 13 eeuw tot heden. Veel bekende namen als Picasso, Monet, Breughel, Kadinsky, Rubens en vele anderen die we zeker niet allemaal kennen maar geweldige meesters waren. We hebben genoten, ondanks dat we zeker geen kunstkenners zijn maar door de vele museum bezoeken wel schilders inmiddels herkennen. By the way de entree was gratis wat ook voor veel andere musea geldt op de eerste zondag van de maand muv. juli en augustus. Ook het openbaar stadsvervoer is op zaterdag en zondag gratis, dat is ook mooi meegenomen. Maar wij waren op de fiets en reden vervolgens door voor een bezoek aan de markthallen, waar vlees, vis en groente werd verkocht. Hier tegenover staken we op bij een boulangerie voor koffie en lunch. Vanhier fietsen we een leuke route naar de Jardin Extraordinaire. Dit park is aangelegd in een oude, verlaten granieten groeve, en wijkt af van de standaard parken in Nantes. Er zijn kliffen die een prachtig uitzicht bieden op de Loire en er heerst een uniek microklimaat voor de tropische flora hier. De bijzondere tuin is ontworpen met één wens om te proberen het sprookjesachtige universum van de reizen van Jules Verne na te bootsen, wiens geboortehuis niet ver weg ligt van deze plek. Eén van deze overeenkomsten is het boek het mysterieuze eiland. Daarnaast waren er 200 tropische planten soorten die hier op een bijzondere wijze in de open lucht groeien. Ook is er een 25m hoge waterval, gevoed met water uit de Loire en is er van alles op sportief gebied te doen. Genoeg van dit en door naar het naastgelegen Jules Verne Museum wat zich bevindt in een 19de-eeuws herenhuis op de heuvel Sainte Anne op de hoge kliffen. Hij heeft zelf nooit in dit pand gewoond maar kwam vaak in deze buurt vanwege het weidse uitzicht over de Loire, wat aansluit bij zijn fascinatie voor reizen en schepen. Het gemeente bestuur heeft het pand in 1978 aangekocht en het museum er in gesticht, omdat hij veel betekend heeft voor de stad. Het geeft een mooi overzicht van zijn leven en werk. Naast het museum ligt ook op 28m hoog uitkijkpunt Belvedere. Een bijzonder aan de klif hangend houten uitkijkpunt wat een vogelnest moet voorstellen. Je moet voldoende fantasie hebben om dit te zien. Er zijn zeven verschillende van deze uitkijkpunten in Nantes, ontworpen door een Japanse kunstenaar. Ook hier is weer een fietsroute voor, maar voor ons was het genoeg voor vandaag dus terug naar de camping, gezwommen en makkelijk gegeten. Toch de eigenaresse nog even aangesproken die haar excuus aanbood, er waren meer klachten geweest en de dames zijn inmiddels vertrokken.

Dag 34) Vandaag een relax dag in voorbereiding op onze reisdag morgen. De volgende bestemming is op het eiland Île de Noirmoutier aan de Franse westkust, camping Sandaya Domaine Le Midi. Het weer was vandaag voor het eerst bewolkt, temperatuur was prima en later op de dag wat nare miezerregen. Maar goed om 10u lagen we in ons ‘privé’ zwembad voor onze dagelijkse rondjes. Daarna opknappen en lekker niets doen, boek lezen, koffie, lunchen, wasje draaien en weer niets doen, heerlijk. Tegen de avond ging Trudie nogmaals zwemmen en hield ik me bezig met de voorbereidingen voor morgen. Een goedgevulde salade, krokante kip en frietjes uit de airfryer gegeten, recept van vriendin Miranda en een toetje toe. De avond verder rustig door gekomen.

Dag 35) Een reisdag naar het eiland Île de Noirmoutier aan de Franse westkust, camping Sandaya Domaine Le Midi. Z’on 100 km rijden dus we hadden de tijd. Rustig opstaan, ontbeten en nog maar een duik in het zwembad. Nadat we ons hadden opgeknapt tijd om te pakken. We vertrokken om 11.15u, en verlieten deze heerlijke camping. Op het moment dat we de caravan aankoppelde ging het regenen, wat voorspeld was. Onderweg veel hoosbuien en windstoten wat het rijden met de caravan er niet makkelijker op maakt, zeker niet toen we ook nog bij Nantes, Pont de Cheviré over moesten. Deze ligt over de Loire, is enorm hoog en lang. Maar de combinatie gedraagt zich vooralsnog voortreffelijk. We reden via een goede route naar het westen bijna allemaal 4-baans wegen. Op een parkeerplaats koffie gedronken en al snel bereikte we de brug Pont I’îlle de Noirmoutier die het eiland met het vaste land verbindt. Niet een enorme lange brug wel hoog en winderig. Vanaf hier was de tweebaans weg D38 geen pretje, een soort hobbelweg. Er was nog veel vakantie verkeer, over het algemeen campers en het water viel lekker los uit de lucht. Om 13.45u waren we op de camping Sandaya Domaine le Midi en moesten tot 14u wachten. Het was droog maar waaide behoorlijk en de grijze lucht maakte al snel ruimte voor een strak blauwe hemel. We kregen een plaats toegewezen, maar mochten een rondje lopen en aankruisen welke plek we liever hadden. Ook kon je kiezen voor een plek net achter de lage duinen zodat je zo het strand opliep, daarnaast kon je vanaf deze plekken niet het strand zien. Dat viel direct af, je waaide uit je verschoning en het zand stoof zo je caravan in. Nee, dan maar een plek in het bos. De toegewezen plek namen we niet en kozen een andere die meer aan ons profiel voldeed. Nadeel hier, er zijn veel muggen dus bulten inmiddels all over pff, maar wel een lekkere plek. De avond maaltijd bestond uit een vis-pan met allerlei soorten vis, garnalen en rijst. We hebben gesmuld. Morgen het eiland maar verkennen.

Dag 36) Vandaag opstaan met de zon. Er stond een fietstocht op het programma van ca. 22km. We vertrokken rond 10.30u en fietsten vanaf de camping naar de oostkust naar een prachtig natuurgebied Sebastopol wat grenst aan de zee. Via een goed fietspad wat achter de duinen liep reed je naar de Passage de Gois. Dit is een 4,5 km lange ‘onderzeese’ weg in Frankrijk die het vasteland verbindt met het eiland in de Vendée. Het is een getijdeweg die tweemaal per dag onder water staat. Je kunt de weg dus uitsluitend bij laag water oversteken, van 1,5 uur voor tot 1,5 uur na laag water. Via enorme elektronische borden wordt dit aangegeven. Zorg dat je op tijd weer van de weg af bent want anders heb je een probleem. Ben je te laat dan zijn er soort kleine betonnen eilandjes waar je op kunt klimmen en wachten. Het geeft al aan dat er een enorm verval is en er een wad ontstaat, met droogval. We fietsten door en kwamen een uitkijkpunt tegen en stopten bij de brug die het vaste land met eiland verbind. Via de oostkant fietsten we weer terug naar Barbâtre. Hier namen we de lunch, Fred mosselen en Trudie een salade. We fietsten vervolgens verder, nog een stukje naar het noorden om vervolgens weer over te steken naar het westen en volgden hier een dijk, passeerde een groot oester bedrijf, waar we nog terugkomen. Rond 16.00u weer op de camping. Effe koffie en chillen en op naar het zwembad voor de dagelijkse rondjes. Na de avondmaaltijd, Trudie had wraps met een groente omelet gemaakt, maakten we nog een strandwandeling. Al met al een heerlijke dag, met veel zon maar wel een dun windje.

Dag 37) De vermoeidheid was toegeslagen, ik, Fred, werd wakker om 09.45u en heb in één ruk doorgeslapen. Trudie was al een uur eerder wakker dus slaap toch nodig gehad. We zouden vandaag weer op de pedalen stappen en nog iets noordelijker fietsen. Een route van ca 30 km, dus na ontbijt en douche stapten we op de fiets. De zon scheen heerlijk en er stond minder wind dan gister en het was minder fris. Het eerste stuk ca 4,5 km hadden we gisteren ook al gefietst echter het pad ging al snel naar de westkust naar een strandweg. We passeerden het dorp La Guériniére, bekend om zijn oester tradities. En het straatbeeld wordt bepaald door een aantal graanmolens die een specifieke vorm hebben, een cilinder met een puntdak, vroeger waren er tientallen vandaag de dag nog enkele. Bij de lokale bakker kochten we wat lekkers voor de onderweg koffie en liepen over de plaatselijke markt rondom de kerk die gezien het tijdstip aan het opbreken was. Prachtige zeegezichten en enorme oester en mossel bedden in zee. Het ziet er allemaal sfeervol en schilderachtig uit, als dit het juiste woord is, bijna alle woningen zijn wit met blauwe kozijnen. Het is ook erg rustig dus wellicht veel buiten verblijven. We vonden een leuke plek om even koffie te drinken en het gekochte lekkers op te peuzelen. Hierna vervolgden we onze weg en kwamen in een bosachtige omgeving, waar ook weer veel prachtige vrijstaande woningen stonden en zeker Jan de Arbeider niet zijn domicilie had. Vervolgens passeerden we het dorp L’Epine en hielden even een stop bij de haven van Morin. Het ziet er in het zonlicht allemaal zo gezellig uit. Vanhier fietsten we de zoutvlaktes in in het Frans, Marais Salands, de gebruikelijke naam met de zoutpannen waar op traditionele wijze zeezout wordt gewonnen. Bij een klein winkeltje op deze grote vlaktes raakten we in gesprek met een zgn, Saunier, de zoutwinner. Bij hoogwater wordt zeewater binnengelaten en stroomt via kleine kanaaltjes naar de zoutvelden waar de bassins zijn. Deze bestaan uit een netwerk van een soort ondiepe vijvers. En het zeewater stroomt langzaam van het ene naar het andere bassin. Daarnaast verdampt er steeds meer water en doen de zon en de wind hun werk. Door de verdamping wordt het water steeds zouter en ontstaat er uiteindelijk geconcentreerde pekel en op de bodem zoutkristallen en de saunier verzameld het grove zout met een soort lange hark. Dan is er ook nog de Fleur de Sel die ontstaat bij bepaalde weersomstandigheden waardoor er een dun laagje fijne zoutkristallen ontstaan. Deze wordt voorzichtig met een speciaal hulpmiddel van het water geschept. Er is hier bij dit hele proces geen machine of verhitting nodig. Zon en wind doen het meeste werk. Erg interessant gesprek. We fietsen door dit prachtige gebied en overal zie je kleine bergen zout liggen, wat geoogst grof zout is. Er wordt gewerkt tussen april en september waarna alles wordt schoongemaakt voor het nieuwe seizoen. Wat een pracht hier, maar we moesten verder en bezochten nog de grootste tropische vlinderkas van Frankrijk L’lles aux Pappillons. Honderden exotische vlinders vliegen los rond in een warme kas van 26°C die vol staat met tropische bloemen en planten. Erg gaaf om hier een kijkje te nemen. Maar goed, het werd tijd om terug te fietsen naar de camping alvorens nog wat boodschappen te hebben gedaan. Wat een prachtige fietstocht door, landelijk en stedelijk gebied, bos, strand en zoutpannen. Zoveel diversiteit in één tocht is toch het einde. Oja, we passeerden nog een caravan die door een fiets werd getrokken, hoe bizar.

Dag 38) De derde dag op rij, een fietstocht van ca 21 km. Fietsen op de auto en op naar Noirmotier-en-I’Île, de ‘hoofdstad’ van dit eiland wat in het noordoosten ligt. Bij aankomst was het een drukte van belang, want het was markt. Probeer de auto maar eens kwijt te raken, dus we reden wat verder naar de rand van het centrum waar een school was én parkeerruimte. Hiernaartoe passeerden we de grote kerk en het kasteel wat we aan het einde van de middag bezochten. De route hadden we in in Komoot gezet, wat makkelijk manoeuvreert. Deze starte bij de kerk, die aan het haventje lag, waar alle boten droog lagen gezien het eb was en de zee zich honderden meters terug trekt. Dit was voor ons niet nieuw maar blijft wel bijzonder. Eerst maar een klein rondje over de markt en door het compacte centrum, om vervolgens koffie te drinken en een croissantje te halen om vervolgens onze toer te starten. We fietsten via een prachtige geasfalteerde pier die toegang bood tot het haventje. Aan het einde reden we achter het strand langs en passeerden een zijpad wat toegang gaf tot het strand, waar onze interesse werd gewekt omdat het 1 erg druk was en 2 er een hoop fietsen stonden. Onze nieuwsgierigheid was gewekt dus reden we het pad in waar op het eind het strand/wad was. We zagen wel honderden mensen bij elkaar op dat wad die met harkjes en emmertjes naar schelpen en oesters zochten en terug kwamen met emmers vol, zo leuk om mee te maken. Bij Trudie kriebelde het maar gelukkig hadden we het juiste gereedschap. We fietsten door en passeerden de enorme camping Huttopia, waar een kennis van ons jaren geleden had gekampeerd, dús wederom onze nieuwsgierig. Wat opvalt op dit eiland zijn de grote aantallen campers, caravans zie je bijna niet, zo ook op deze camping, alleen maar Franse campers. En hoe leuk, ook hier weer, vele Fransen die met emmers en harkjes zo van de camping het wad opliepen om wellicht hun lunch te verzamelen. Ze staan hier speciaal voor op deze camping. Maar wij moesten door en passeerden een prachtige plek, Plage des Dames, een plek met allemaal witte strandhuisjes, wat herinneringen op riep. Hier namen we op de veranda van de badmeester weer koffie, Trudie heeft altijd een thermoskan mee met heet water want je moet maar net koffie tegen komen. Het is hier wederom prachtig fietsen, over goede fietspaden, door bosachtige omgevingen, leuke dorpsstraatjes en prachtige strand gezichten. Het werd voor ons ook tijd voor lunch die we genoten in een restaurant in L’Herbaudiêre, een dorp in het noordwesten alvorens we een bezoek brachten aan het haventje. We hebben hier heerlijk gelunched, en vervolgden de reis, bezochten nog de kerk met begraafplaats aan de kust, wat wel heel bijzonder was. Het laatste stuk reden we door de noordelijke zoutpannen, via mooie paden en vergezichten. Uiteindelijk eindigen we bij de kerk waar we een kaarsje opstaken en een kort bezoek aan het kasteel. Het was weer een prachtige tocht en hebben nu alle delen van het eiland gezien. Terug op de camping nog gezwommen en een broodje voor het avondeten.

Dag 39) Om 08.45u uit bed na een goed nachtrust. Niets op het programma en een rustige dag in het vooruitzicht omdat we morgen een reisdag hebben. De zon scheen volop en het was windstil. Een stranddag? Natuurlijk, het eiland hadden we al om gefietst dus niets wat ons tegen hield. We zitten wat verder van de strand entree, dus toch een klein fiets rondje. Gewapend met met parasol, handdoeken, koffie en wat lekkers op naar de kust. Vanaf de camping loop je zo het strand op echter het water is mijlenver weg gezien het getijde aan deze kant van Het Kanaal. Met de fiets naar de waterkant is wel wat erg overdreven en lopen is gezond. Maar goed, een heerlijk plekje gevonden en gesetteld. Lekker gelezen, gelopen, gezwommen en koffie gedronken, wie doet je wat en met een beetje fantasie was het net of we weer in Wijk aan Zee waren. Rond 15u weer naar de caravan en uche, uche, uche daar waren ze weer die rotmuggen. Het stikt er hier van en als je niet oppast denkt men dat je een ernstige huidziekte hebt met al die bulten. Mijn vermoeden is dat Vader Abraham dat liedje op deze camping heeft geschreven. Niet klagen maar dragen zeggen ze wel eens en de camping is verder prima. We hadden nog wat boodschappen nodig dus snel nog effe naar de Intermarche en bij terugkomst wat voorbereiding voor morgen en vervolgens AVG gegeten. Een heerlijke ontspannen vakantiedag vandaag.

Dag 40) Een lange reisdag vandaag ca. 430 km richting Le Bec Hellouin 30km ten zuiden van Rouen op camping Saint Nicolas. Het was ondanks de grote afstand een voorspoedige reis. Vier keer stoppen onderweg, koffie, lunch, tanken, koffie. Daarnaast heeft Trudie na de laatste koffiestop weer een stuk gereden, dit om over haar angst heen te stappen na het vervelende incident vorig jaar op de snelweg wat allemaal goed afliep. Je moet toch weer proberen anders doe je het wellicht nooit meer. Ze reed prima en heeft weer het gevoel hoe het rijdt met de caravan en onze andere auto. Het begin is er weer. Toppie. Rond 17.15uur kwamen we op de camping aan, vriendelijke ontvangst en we mochten zelf een plek uitzoeken. Een ACSI camping met een heerlijk zwembad. Het ziet er allemaal netjes uit, er is een restaurantje, broodservice en een kleine supermarkt. We hebben een grote plek en er zijn vooralsnog geen muggen, hoe fijn. We hebben nog even gezwommen nadat we gesetteld waren en heerlijk gebakken mosselen gegeten met sushi mmmm.

Dag 41) Vandaag een rustige dag op deze heerlijke camping. We hebben twee nachten bijgeboekt tot donderdag blijven we hier. Het weer is op het moment prima, strak blauwe lucht dus volop zon en 29 graden. Om 10uur onze zwemrondjes gedaan. Er zit iets teveel chloor in het water wat op je keel slaat als je binnenkomt, wellicht voor incontinente ouderen, grapte we, maar goed laten we er maar geen grapjes over maken, is al erg genoeg. Er werd goed geventileerd. Ondertussen had Trudie een witte was in de machine en na het zwemmen opknappen, koffie en lekker chillen. Alweer veel campers die weer op pad gingen maar ook velen die weer kwamen. Er staat hier, zeg maar een Deense ACSI-groep met alleen maar campers, 28 in totaal, die hier verzamelden. Later kwam ik in gesprek met een Deense overbuurman, die vertelde dat het een Deense camperclub met 200 campers is. Zij organiseren zelf Europese reizen waarop je kan inschrijven. Kleinschalig en behapbaar. De meesten die hier staan zijn al een poosje onderweg en sluiten af met deze gezamenlijke reis, totaal 10 dagen op twee bestemmingen. Velen kennen elkaar. Trudie deed ook de tweede was in de machine, lunchen en rond 14.30u reden we naar het kleine dorp onder aan de heuvel, Le Bec Hellouin. De camping ligt dus hoog, dus afdalen of klimmen via een vervelende weg met haarspeld bochten wat we gisteren met de caravan deden en op zich niet fijn was. In dit dorp bevindt zich het enorme klooster Abbaye Notre Dame du Bec wat stamt uit 1034 en werd gesticht door een ridder Hellouin. Het werd een belangrijk centrum voor de verspreiding van het Christendom en het dorp speelde hier ook een belangrijke rol in en het werd toentertijd een soort bedevaartsoord. Vanaf 1417, tijdens de 100 jarige oorlog, werd het dorp vernietigd en namen de Engelsen de Abbey in en tijdens de Franse revolutie, eeuwen later, werd het een kazerne van de cavalerie. Pas in 1948 werd het weer een klooster. Een deel is nog steeds in originele staat, waaronder een aantal gebouwen, de kerk met het graf van Hellouin en de enorme 45m hoge toren. Er heerst hier een vredige en serene rust, en loop je door de lanen met de enorme wellicht oude bomen dan voel je dit. De overheid is inmiddels eigenaar van de gebouwen maar er huizen nog steeds monniken. Na dit bezoek maakten we nog een rondje door dit prachtige dorp met z’n uitzonderlijk fraaie ligging, de rustige bloemrijke straatjes, het mooie kerkje en de talrijke vakwerkhuizen. Wederom is dit dorpje een pareltje in deze mooie heuvelachtige Normandische provincie. In een lokaal café genoten we van koffie met een crêpe en starte vervolgens onze bergetappe terug naar de camping. Het restaurant was vol voor de camperclub maar take away was geen probleem, dus vandaag fish en chips en een salade met garnalen en zalm. Morgen een fietstocht.

Dag 42) De dag starte vroeg, Trudie stond om 07.15u onder de douche en ik werd ergens wakker van. Er stond een fietstocht op het programma en we zaten om 9.45u op de fiets en fietsten vanaf de camping naar het dorp Le Bec Hellouin. Hier starte de fietsroute Voie Verte welke over en oud spoortraject loopt en ons bracht naar het stadje Le Neubourg. De spoorlijn liep tot 1969 van Evreux - Le Neubourg - Le Bec Hellouin- Pont Authou naar Honfleur. In 2007 is een deel van dit traject Evreux - Le Neubourg - Le Bec Hellouin- Pont Authou geasfalteerd als fietspad, totaal 42 km. Wij reden dus een deel van dit traject uiteindelijk heen en terug 50 km. Maar goed, een heerlijk fietspad door de bossen en landerijen met veel plekjes om even uit te rusten. De eerste 17 km kwamen we één fietser tegen, en twee personen, hoe rustig is dat. Langs de route veel oude overwegwachters huisjes, nu privé bewoond of whatever. Er stond zelfs een vervallen/verwaarloosd wachtershuisje, jammer want ook dit had gespaard kunnen blijven. Het stadje Le Neubourg stelde niet zoveel voor, ongezellig en niet boeiend, wel een mooie kerk. We dronken koffie bij een soort koffie/theehuis en brachten nog een bezoek aan de supermarkt, voor wat boodschappen en toiletvloeistof. Onderweg bij het Château du Champ de Bataille onze broodjes opgegeten, die we eerder hadden gekocht. Het chateau lag op de route maar was vandaag gesloten. We hebben gisteren tickets gekocht en gaan daar morgen heen. Rond 17u weer terug en om 18u de BBQ aan.

Dag 43) De laatste dag op deze camping en deze prachtige omgeving. Dit deel van Normandië is best bijzonder, het heuvelachtige landschap, kleine lieflijke dorpjes, vriendelijke mensen en de heerlijke fietsomgeving geven je een blij gevoel. We hadden kaarten gekocht voor het Domaine du Champ de Batailles een landgoed van 148ha. Een enorm chateau wat lijkt op Versailles en uit dezelfde tijd stampt maar compacter is. Rond 10.00 uur vertrokken we, nog even tanken en parkeerden om 11u de auto en waren net niet de eerste bezoekers. Direct al onder de indruk van de grote van het chateau, bekeken we eerst een film over de geschiedenis. Een neef van koning Lodewijk XIV, werd na een opstand verbannen naar zijn eigen grondbezit in Normandië. Om zijn macht te tonen en de pracht van het koninklijk hof te evenaren, liet hij vanaf 1651 dit groot klassiek paleis bouwen wat in dezelfde periode was als de bouw van Versailles. Je voelt hem al de koning naar de kroon steken. In de 18e eeuw onderging het paleis nog enkele wijzigingen en in latere perioden deed het dienst als een ziekenhuis, een vrouwen gevangenis en verblijfplaats voor Duitse militairen tijdens de WOII. In 1996 kocht een bekende Franse interieurarchitect en ontwerper, Jacques Garcia het verwaarloosde landgoed en restaureerde het kasteel volledig en richtte het in met zijn eigen collectie antieke meubels en antiek. Hij liet de 48ha grote en indrukwekkende barokke tuinen aanleggen, wat de grootste privétuin van Europa is waardoor het domein ook wel het 'Normandische Versailles' wordt genoemd. Het is nog steeds zijn eigendom. By the way, in Nederland is hij bekend van de verbouwing van Hotel des Indes in A’dam. Als eerste bezochten we de enorme tuinen, aangelegd in thema’s, Aziatisch, Frans, Italiaans, er was een echte grot, een Orangerie, een prachtige Serre en fonteinen. Je viel van de ene in de andere verbazing, voorbij ieder stukje groen kwam de volgende verrassing. We hebben genoten. We hadden broodjes mee die we gezellig op een bankje in één van de enorme tuinen oppeuzelden omdat we wisten dat hier niets te eten was. Vervolgens een bezoek aan het prachtige chateau wat ook overweldigend was. We kwamen binnen in een grote koninklijke hal en liepen door een gang, zeg maar een trofeeën corridor, waar veel opgezette beesten stonden of hingen. Van Oolifant, zebra, beer tot kangoeroe, krokodillen, vlinders, torren teveel om op te noemen. Toen de kelder in met de slaapvertrekken voor personeel, de keuken, voorraadkamers en andere ruimtes. We mochten alleen de eerste verdieping bezoeken maar dat gaf al een bijzonder indruk. De kamers waren in hun oude glorie hersteld met zijn eigen grote collectie antiek en tonen de rijke leefstijl van de Franse adel uit de 17e en 18e. De ruimtes waren gevuld met koninklijke meubels, zeldzame voorwerpen en kunst, veel goud, zware stoffen, schilderijen en prachtig houtwerk. Het voelt allemaal heel koninklijk aan en kwam ondermeer uit paleizen van vier verschillende continenten. Het was inmiddels half vier en we waren bekaf van alle indrukken. Een kop koffie in het kleine cafeetje hier en op naar de camping, een deel van de spullen opgeruimd en toen naar het zwembad. Even kort gezwommen want er zat teveel chloor in het water wat je de adem ontnam en erg onplezierig was. We hadden vis meegenomen en sperziebonen dus lekker gegeten. Wat een prachtige inspirerende dag met dit bijzondere bezoek.

Dag 44) Een reisdag vandaag, dus inpakken en wegwezen. Een aantal heerlijke dagen op deze fijne camping Saint Nicolas die we onthouden voor wellicht een volgende keer. Dat geldt ook voor de prachtige camping waar we vannacht een nachtje staan en al drie keer eerder zijn geweest, Chateau de ‘l Oseraie. Via de tolwegen reden we met twee stops naar camping gelegen in Feuillères nabij Peronne vlak aan de tolweg A1 richting Lille. We hadden gelukkig gereserveerd want het is net als de vorige camping geliefd bij velen. Bij aankomst was de receptie dicht maar op een A4 stond de plek waar je mocht gaan staan. Het was droog en zou later wat gaan regenen. Nadat we de caravan op de plek hadden even naar de hyper marche om nog wat inkopen te doen. Bij terugkomst een duik in het verwarmde zwembad wat inderdaad heerlijk was. Er zit een restaurantje op de camping maar de menukaart stond ons niet aan, veelal het geijkte patat met een hamburger oid. Het werd een tortilla eenpans-gerecht, verse groente, eenvoudig, snel klaar en lekker. Het regende af en toe wat we tot nu toe nog niet hebben gehad op een camping tijdens deze reis en was weer effe wennen. Morgen op naar Nederland voor nog twee nachtjes bij Oosterhout, camping ‘t Kopske en dan zondag op naar home sweet home.

Dag 45) Vandaag wederom een reisdag, een beetje saai maar ik hoe het kort. Een goede nacht op deze camping met wat neerslag echter de ochtend stond had weer goud in de mond. Nadat we ons hadden opgeknapt vertrokken we rond 10u. Tolweg lag drie kilometer van de camping dus dat was fijn. Met wederom twee koffie stops en twee tank stops, 1x Frankrijk €1,99 en bij Minderhout België €2,05 gooide we de tank vol, deze was zeker niet leeg maar vol is vol. Eerste pomp in Nederland Hazeldonk was €2,69 dat had pijn gedaan, dus altijd vooruit denken, daar is die Trudie goed in. Onderweg bij Antwerpen, bij Oosterhout en in het dorp waar de camping staat wat oponthoud, de laatste vanwege de kermis. Daarnaast was de entree van de camping onduidelijk aangegeven wat verwarring gaf, uiteindelijk opgelost en we arriveerden rond 15.30u op de camping ‘t Kopske. Werden allervriendelijkst ontvangen en onze plek gewezen. Een mooie kleinschalige camping, met prachtig sanitair, een gezellige huiskamer en een ruime plek. Daarnaast zit er een pannenkoekenrestaurant wat uitkomst biedt op de dag dat je arriveert en als campinggast ook nog eens 10% korting krijgt, die we natuurlijk gebruikte en heerlijk pannenkoeken aten. Vanavond was er een gezellig kampvuur waar de campinggasten voor waren uitgenodigd, wij bleven lekker lui in de caravan. Morgen een fiets dag.

Dag 46) Een fiets dag Happen en Trappen vandaag. Eerst even opknappen en weer wennen dat we in ons kikkerlandje zijn. Trudie begroette vanmorgen de eigenaar bij het sanitair met bonjour. Even schakelen naar goedemorgen pff. Nu vinden we persoonlijk dat bonjour meer uitnodigt om mensen te begroeten dan ons platte ‘dag’. Het lijkt wel of in Frankrijk iedereen je gedag wil zeggen terwijl, als je hier mensen begroet ze je eerst aankijken, met heb ik wat van je aan en op de fiets velen je gewoon zonder je te groeten passeren als je dag zegt. Maar goed, we moesten ons om 10.30u melden bij een restaurant wat gelieerd is aan een golfbaan zo’n 2,5 km van de camping. Het was gelukkig droog, niet koud en er stond een straf windje, is dat erg, natuurlijk niet want we zijn Noord Hollanders. We hadden de routes in de Route You planner gezet welke was voorgeschreven door H&T en fietsten naar het startpunt. Hierbij verzeilden we op de golfbaan met de fiets, dat was niet goed, gelukkig hadden we onze helm op en bekijks. Er kwam een mevrouw naar ons toe die aangaf dat we daar niet mochten fietsen, daar waren we ondertussen wel achter en zij wees ons de weg naar de receptie. Hier namen we de bescheiden in ontvangst en zochten een plekje in het restaurant waar we koffie, met naar keuze, iets lekkers kregen. Omdat je in een soort tijdpatroon fietst, aangegeven door H&T waarbij je op een bepaalde tijd weer op een volgende locatie moest zijn, vertrokken we weer snel. Op naar het volgende restaurant voor het overheerlijke Spaanse voorgerecht en zo verder voor de tomaten soep, het hoofdgerecht naar keuze van de kaart bij Brechje en een fantastisch dessert in een IJsboerderij, dus vijf stops verdeeld over 60 km. Het eten was prima verzorgd echter je moet nog aardig doortrappen om op tijd voor het volgende gerecht te zijn en hebt eigenlijk geen tijd om tussentijds even iets te bezoeken. Dat is erg jammer omdat je wel informatie ontvangt met bezoek mogelijkheden, nu dan moet je de route op scooter rijden of soep op en wegwezen maar dan moet je het gerecht ook nog eens op tijd krijgen of meenemen 😂. Dit vonden wij een nadeel en weten de oplossing wel, echter niet iedereen is geïnteresseerd om dingen te bezoeken maar alleen in het fietsen en eten. Vanhier naar de IJsboerderij voor een heerlijk dessert. De route was verder prima, je fietst door Oosterhout, Breda, Prinsenbeek, Teteringen en Dorst. Door de stad, prachtig landschap, bos en heide en leuke smalle weggetje waar je niemand tegenkomt. Al met al een verrassende dag met 60 km op de teller en rond 19u op de camping, moe maar voldaan.

Dag 47 zondag 20 september

Vandaag op naar Alkmaar, onze caravan is dit seizoen 100 dagen bewoond geweest en heeft 10 dagen alleen op een camping moeten staan, achhhh. Dus totaal 110 dagen van stal en ca. 3 maanden ons zomerhuis met veel mooi weer. Of er nog wat aankomt weten we nog niet zeker we houden nog een slag om de arm. Wij vonden het in ieder geval fantastisch dat jullie ons weer volgden, soms lange verhalen maar dat vinden we nu eenmaal leuk, ook om het zelf weer op onze website terug te lezen maar ook de tips voor anderen. Nogmaals dank en blijf ons volgen, tot snel weer.

Externe inhoud